Mijn gewetensvraag

Moet je je dromen opgeven als je denkt dat het onmogelijk is?
Of moet je blijven dromen als je denkt dat het onmogelijk is?

Als je niet veel op social media zit, dan lees je het hier voor het eerst. Ik kreeg in maart 2024 een vleesplank van bijna 5 kilo op mijn hoofd, vanaf de koelkast. Vanaf de koelkast sloeg het ding een gat in onze houten vloer.

Sinds die klap is mijn leven één grote shitshow geweest waar geen einde aan komt. Een film waarvan je steeds hoopt dat iemand je wakker schud en zegt "Grapje"! Dat gevoel wat je kent als je een dierbare bent verloren. Je ergste nachtmerrie en dat het iedere dag ineens een nachtmerrie bleek te zijn.

Nee helaas ik ben al bijna twee jaar onderweg, ontelbaar veel therapie, ziekenhuis, scans en meerdere diagnose maar nog iedere dag beperkingen.

Daar heb je het nodige van kunnen volgen op social media zoals Insta, wat ik veel als dagboek heb gebruikt, maar ook heel veel niet. Mijn dagelijkse strijd met de pijn, de grenzen, de piepjes in mijn hoofd, de verwarring in mijn spraak, jezelf niet meer terugzien.

Het is niet voor niets dat deze hele hersentoestand ‘levend verlies’ wordt genoemd. Je rouwt om iets wat er nooit meer zal zijn. Het leven zoals je het hebt gekend. Hoe vreemd het ook is, dat ik denk dat er iets moois uit gaat vloeien.

Ook al houd ik al die beperkingen die me iedere dag laten stoeien.
Opgeven terwijl ik nog wil.
Nee zeggen terwijl ik een ‘Ja’ wil.
Thuis in de stilte blijven terwijl ik verbinding mis.

Soms hoor ik van de mensen die van mij houden ‘Maar je maakt toch stapjes vooruit’. “Het is toch beter dan dat het was”.

En ja godzijdank wel, maar na twee jaar gaat het nog steeds zo tergend langzaam. Ik sta zo lang stil en dan is er dat mini stapje. Dat mini sprankje hoop wat net goed genoeg is om mijn hoop te houden. Tegelijkertijd het gevoel dat ik mezelf voor de gek houd. Want wat als dit het is, als dit het blijft? Wat als dit mijn nieuwe normaal is? WTF. WAAR heb je dit aan verdiend? (zegt de slachtofferrol in mijn hoofd soms)

Ik wil daar geen seconde aan denken. Nooit meer spontaan een dagje weg, een avondje uit, gewoon een leuk uitje met je kinderen. Voor altijd dit aangepaste oma leven. Ja ik kan sporten, maar er is meer dan sport en je huishouden. Er is meer dan een Dobby de huiself in en om huis bewegen.

Het is niet alleen maar werk, bestemming, voldoening, maar het is zo veel groter. Tegelijk moeten berusten in het grote niets, wetende dat er nog een heel leven voor me ligt. Dit ongeluk gebeurde op mijn 38ste en dit jaar werd ik 40. Bizar.

Als het te mooi is om waar te zijn, dan is dat vaak ook zo..

Ik kan het niet meer. 😞
Ik weet het soms niet meer. 😔

Ergens is er iets in mij wat zo graag zou willen schrijven, zou willen delen. Over de spirituele wereld, angsten, trauma's, over moeilijke tijden overwinnen. Alles om jou maar te inspireren die kracht bij jezelf te zoeken.

Die dag dat ik besloot dat het tijd was voor een nieuwe weg, die veranderde heel mijn leven. Alles in mijn leven is vanaf dat moment anders geworden.

Het ging natuurlijk niet in die ene dag maar in alle maanden daarna, die ik op dit pad volgde.

Ik wil het je laten zien, ik wil je ervan laten proeven. Alles om jou maar het gevoel te geven dat je het niet alleen hoeft te doen. Dat er mensen zijn die heel goed in staat zijn jou te helpen, als jij zoekende bent op dat pad.

Tegelijkertijd voel ik een ontzettende afkeer. Omdat ik het gevecht aan moet met alle concurrentie op social media. Het gevecht van de mooiste show om te laten zien wie of wat dan goed is voor jou.

Kom maar bij mij! Ik heb de oplossing, ik ben je reddende engel!

Nee dank je de koekoek.

Op dit moment sowieso weinig ruimte door m'n hersenletsel. Nog steeds andere prioriteiten maar toch moet dit van m'n hart.

Social media overspoeld met coaches en therapeuten die allemaal in diezelfde race mee doen. Het hardste schreeuwen om gevonden te worden. De mooiste beloftes maken.

"Nee hoor wat er bij mij gebeurt is pas een wonder.
"Nee bij mij, ik praat met Jezus, bij mij is het pas echt magisch!
"Pffff.. Nee joh ik praat met de Heilige kikkers uit de Amazone! 🐸
"Ik kan je nog veel beter helpen.
"Nee kom maar bij mij op de mat liggen! Gaan we lekker ademen.

Hoe moet je nou weten waar je voor moet kiezen? Je ziet door de bomen het bos niet meer. Het mooiste perfecte plaatje wint.

Ik zou het oprecht niet meer weten, als ik nu hulp had gezocht.

Ziel waar zit je!

Help ziet iemand mij?

Hoort iemand mij?

Voelt iemand mij?

Ziet iemand dat ik het zwaar heb?

Misschien begint deze blog een beetje dramatisch maar zo is wel hoe ik me ooit gevoeld heb. Omdat ik veel in mezelf aan het ploeteren was. Ik twijfelde aan mijn gedachten, ik twijfelde aan mijn gevoel. Ik vroeg me af of het leven wel echt zin had, en wat dan het nut was van het leven. En waarom we nare dingen mee moeten maken, waarom er pijn moet zijn in ons leven.

Waarom zou je bewust kiezen voor iets wat niet leuk is? Waarom zou het altijd moeizaam moeten gaan? Waarom kan het nooit vanzelf gaan? Dat waren zo maar een paar gedachtes in de moeilijkste periodes van mijn leven.

En hoe zeer het ook normaal is om te vluchten, of jezelf te verstoppen waren dat wel de meest kenbare momenten in mijn leven. Want pas als alles bij je weg valt, als het lijkt alsof alles omvalt. Dan ga je jezelf vragen stellen, dan ben je klaar voor de weg naar binnen.

Waarom het je hart verscheurd als je kind weinig vriendjes maakt…

Gevoelige kinderen lopen vaak tegen het feit aan moeilijk aansluiting te vinden. Zowel in de klas met leeftijdsgenootjes maar ook soms bij familie of op een vakantie. Onbewust voelen gevoelige kinderen zich anders dan anderen. En doordat ze zich anders voelen weten ze vaak niet zo goed hoe ze met een ander om moeten gaan.

Maar beter gezegd maken ze zich te vaak druk of een ander hun wel leuk vindt. En belemmerd ze dat in het maken van contact en het onderzoeken van nieuwe vriendschappen.

En natuurlijk is het hartverscheurend en het laatste wat je van je kind wil horen.

Maar meestal zit er een diepere boodschap achter en geeft het je veel inzicht in je kind. Want het er niet ‘bij horen’ of ‘niet mee mogen’ doen is behalve dat het heel verdrietig is, ook een inzicht in jouw kind.  Want misschien heb jij als kind deze pijn ook moeten ervaren.

Heb jij ook het gevoel gehad dat kinderen niet jouw vriendjes wouden zijn.

Of voelde jij je als kind vaak buitengesloten of kreeg je het gevoel te kort te doen?

Zelfs nu als volwassenen nog kan je vaak nog het gevoel hebben te kort te schieten in het leven. En soms zit daar onbewust een diepere boodschap achter die ons terug brengt naar hoe we als kind waren.

Waarom een gevoelig kind al snel het gevoel heeft dat hij niets goed kan doen…

Als jouw gevoelige kind last heeft van zijn gevoeligheid dan merk je dit aan zijn gedrag. Er komt zo veel bij hem binnen dat hij niet kan filteren wat echt van belang is. Het is alsof er constant vingers in je zij porren. Zo trekt iedere prikkel van buitenaf de aandacht van jouw gevoelige kind.

Je kan je voorstellen dat dit intens vermoeiend is. Dat kinderen daardoor moeite hebben om hun aandacht te verdelen. Maar dat het ook logisch is dat het letterlijk te veel wordt waardoor er een uitbarsting volgt.

Earth is calling!

Heb jij wel eens het gevoel dat jouw kind op een andere planeet zit?

Kan je soms geen contact krijgen? Duurt het een paar keer tot je een reactie krijgt? Verdwijnt jouw kind helemaal in zijn spel?

Heb je deze vragen met “JA” beantwoord of een aantal van deze vragen?

Grote kans dat jij een gevoelig kind hebt met een verhoogd ontwikkeld bewustzijnsniveau.

Dit bewustzijn is namelijk niet zo maar ontwikkeld met een verhoogde waarneming.

Maar voordat ik je mee neem in het waarom wil ik je eerst meer vertellen over dit type kinderen.

Want ik kan het me voorstellen dat het soms vermoeiend is.

Dat het lijkt alsof het je kind niets interesseert.

Net als dat je kind sneller weg kan kijken als je tegen hem praat.

Of dat je jezelf vaker moet herhalen tot hij de vraag begrijpt.

Weet dan dat jouw kind qua bewustzijn inderdaad op een andere planeet zit dan het gemiddelde kind. En dat is niet iets om je zorgen over te maken maar gewoon iets waar je mee leert om te gaan.

Wat gebeurd er dan als mijn kind zo ver weg is?

Zoals ik net al aangaf hebben gevoelige kinderen een versterkt niveau van waarneming. Hun geest is erg rijk en wordt constant geprikkeld met allerlei informatie. Die informatie helpt hen verbanden te leggen en creatieve oplossingen te bedenken. Dus het is helemaal niet zo’n slechte eigenschap, je zal alleen je methodes moeten ontdekken om je kind bij de les te houden.

En daarmee komt ook het grootse probleem en uitdaging voor gevoelige kinderen die diep in hun eigen wereld zitten. De omgeving zoals de school en familieleden hebben bijvoorbeeld minder kennis over het gevoeliger zijn en wat dit voor jouw kind en zijn concentratie betekent. Zij zullen dus sneller oordelen op datgene wat zij waarnemen. Maar de waarneming van de leraar of je oom is geen waarheid voor jou en jouw kind.  

Als mama van een gevoelig kind weet je namelijk dat je kind geen kwade wil heeft of expres niet geïnteresseerd is in jou of zijn omgeving. Probeer je daarom er ook niet te druk over te maken wat een ander misschien wel of niet van je kind denkt. Maar wat kan je dan wel doen om te voorkomen dat je kind wellicht verkeerd begrepen wordt?