Waarom een paard soms gedrag laat zien dat niemand begrijpt
Er was eens… een pony met liefdesverdriet.
Alleen had niemand dat door.
Hij was aangekocht met het idee hem later weer door te verkopen. Maar toen bleek hoe ongelofelijk snel hij was op het springparcours, ontstond er ook een probleem. Zijn snelheid, spanning en energie werden zó intens, dat het gevaarlijk begon te worden voor de jonge ruitertjes die hem reden.
Daarom werd besloten een oudere, meer ervaren tiener op hem te zetten. Wonderbaarlijk genoeg ging dat beter, maar alsnog werd er met samengeknepen billen gekeken wanneer hij op volle snelheid door het parcours schoot.
Toen ik met hem mocht werken, wist ik niets van deze voorgeschiedenis.
Ik wist alleen dat er een ontzettend lieve pony naar mij toe kwam… met diep verdriet in zijn energie.
Tijdens de healing voelde ik hoe hij worstelde met het feit dat hij weggehaald was bij zijn vorige eigenaar. Alsof hij niet begreep waarom hij weg moest. Had hij iets verkeerd gedaan? Lag het aan hem?
Ik voelde een enorm mensgericht dier. Een pony die zich diep hecht aan zijn mens — en eigenlijk helemaal niet gemaakt is voor steeds wisselende ruiters en omgevingen.
Wat ontstond tussen ons was geen gewone sessie, maar een gesprek van ziel tot ziel.
Ik legde hem uit waarom mensen hem moeilijk vonden. Niet omdat hij slecht of gevaarlijk was, maar omdat hij zich niet meer durfde open te stellen. Zijn verdriet en onzekerheid zorgden voor onrust in zijn hele systeem. Hij stond continu “aan”.
Hoe meer ruimte er kwam voor zijn verdriet, hoe rustiger hij werd.
Hij bleef zacht naast me staan, streek met zijn hoofd langs mijn gezicht en begon rustig en nieuwsgierig aan me te knabbelen. Onder alle spanning zat gewoon een lieve pony die niet begreep waarom zijn leven ineens veranderd was.
Tijdens de healing voelde ik steeds meer ontspanning ontstaan. Meer berusting. Meer vertrouwen.
Ook voelde ik dat het belangrijk was dat hij zijn hart weer durfde open te stellen voor zijn nieuwe eigenaar. Want hoewel niemand garanties kan geven over de toekomst, voelde ik wel dat zij een goed hart had voor haar dieren — en hem juist zou kunnen helpen wanneer hij zichzelf weer liet zien zoals hij werkelijk was.
“Deze pony vloog door het springparcours heen — maar dat was niet het echte probleem.”
Na afloop zag ik letterlijk spanning uit zijn lichaam wegvloeien. Hij liet zich rustig meevoeren naar stal.
Later hoorde ik dat hij daarna languit had liggen slapen.
Zijn systeem had eindelijk losgelaten.
Een paar weken later kreeg ik een bericht van één van zijn verzorgers:
“Ik weet niet wat het is, maar het lijkt wel een compleet andere pony. Het gaat zóveel beter met hem.”
Ook de ruitertjes die wedstrijden met hem sprongen merkten verschil. Hij was rustiger, stabieler en veel fijner te rijden.
Natuurlijk speelde ook begeleiding mee — hij had inmiddels een andere instructeur gekregen — maar dat was pas twee keer geweest. Voor de mensen om hem heen voelde de grote omslag alsof die was begonnen na onze sessie.
En eerlijk? Dat blijft misschien wel het mooiste aan mijn werk.
Niet alleen dat gedrag verandert, maar dat een dier zich zichtbaar beter gaat voelen. Dat er weer rust ontstaat. Begrip. Vertrouwen.
Want achter “moeilijk gedrag” zit zó vaak een verhaal dat nooit is gehoord.
En soms is gehoord worden precies waar de heling begint.
Voel jij dat er iets speelt bij jouw paard of pony, maar krijg je er geen grip op?
Dan kijk ik graag met jullie mee.
Je mag me altijd een bericht sturen via mail of een kijkje nemen op mijn Instagram om meer van mijn werk te zien.
Reactie plaatsen
Reacties