Mijn gewetensvraag
Moet je je dromen opgeven als je denkt dat het onmogelijk is?
Of moet je blijven dromen als je denkt dat het onmogelijk is?
Als je niet veel op social media zit, dan lees je het hier voor het eerst. Ik kreeg in maart 2024 een vleesplank van bijna 5 kilo op mijn hoofd, vanaf de koelkast. Vanaf de koelkast sloeg het ding een gat in onze houten vloer.
Sinds die klap is mijn leven één grote shitshow geweest waar geen einde aan komt. Een film waarvan je steeds hoopt dat iemand je wakker schud en zegt "Grapje"! Dat gevoel wat je kent als je een dierbare bent verloren. Je ergste nachtmerrie en dat het iedere dag ineens een nachtmerrie bleek te zijn.
Nee helaas ik ben al bijna twee jaar onderweg, ontelbaar veel therapie, ziekenhuis, scans en meerdere diagnose maar nog iedere dag beperkingen.
Daar heb je het nodige van kunnen volgen op social media zoals Insta, wat ik veel als dagboek heb gebruikt, maar ook heel veel niet. Mijn dagelijkse strijd met de pijn, de grenzen, de piepjes in mijn hoofd, de verwarring in mijn spraak, jezelf niet meer terugzien.
Het is niet voor niets dat deze hele hersentoestand ‘levend verlies’ wordt genoemd. Je rouwt om iets wat er nooit meer zal zijn. Het leven zoals je het hebt gekend. Hoe vreemd het ook is, dat ik denk dat er iets moois uit gaat vloeien.
Ook al houd ik al die beperkingen die me iedere dag laten stoeien.
Opgeven terwijl ik nog wil.
Nee zeggen terwijl ik een ‘Ja’ wil.
Thuis in de stilte blijven terwijl ik verbinding mis.
Soms hoor ik van de mensen die van mij houden ‘Maar je maakt toch stapjes vooruit’. “Het is toch beter dan dat het was”.
En ja godzijdank wel, maar na twee jaar gaat het nog steeds zo tergend langzaam. Ik sta zo lang stil en dan is er dat mini stapje. Dat mini sprankje hoop wat net goed genoeg is om mijn hoop te houden. Tegelijkertijd het gevoel dat ik mezelf voor de gek houd. Want wat als dit het is, als dit het blijft? Wat als dit mijn nieuwe normaal is? WTF. WAAR heb je dit aan verdiend? (zegt de slachtofferrol in mijn hoofd soms)
Ik wil daar geen seconde aan denken. Nooit meer spontaan een dagje weg, een avondje uit, gewoon een leuk uitje met je kinderen. Voor altijd dit aangepaste oma leven. Ja ik kan sporten, maar er is meer dan sport en je huishouden. Er is meer dan een Dobby de huiself in en om huis bewegen.
Het is niet alleen maar werk, bestemming, voldoening, maar het is zo veel groter. Tegelijk moeten berusten in het grote niets, wetende dat er nog een heel leven voor me ligt. Dit ongeluk gebeurde op mijn 38ste en dit jaar werd ik 40. Bizar.
Het lot? mijn bestemming?
Is het zoals sommige noemen het lot? Of is dit onderdeel van mijn bestemming?
Misschien is dat de crux.
Berusten in het wetende niets, geloven in het leven wat er voor je ligt.
Niet weten hoe dat er uit ziet.
Wel weten wat erin mag.
De dingen die me ontzettend blij maken.
Dingen die me ontzettend veel energie geven.
Omdat er zo fakking veel is wat niet meer gaat.
Waar ik nee op moet zeggen omdat het niet anders gaat.
Alleen ruimte voor wat het hart blij maakt.
Ik zie dat heel helder voor me.
En toch beangstigt het me ook.
Wat als dat ook te groot is?
Wat als dat ook geen mogelijkheid meer is?
Wat als dromen het enige blijft, wat er nog is?
Stop met vechten is wat zij van binnen tegen mij zeggen.
Mijn gidsen, mijn wijsheid, de berusting komt vanuit het hart.
Maar de kracht van de wilde geest is veel, ontembaar veel. Het geduld te weinig. En toch zal ik een nieuw evenwicht moeten vinden in dit alles.
Het valt niet mee.
Het van me af schrijven helpt een stukje te helen.
Ooit zal het weer goed komen, op wat voor manier dan ook.
De weg is er van beweging, van vooruit, ook al lijkt dat op stilstand.
Bedankt voor het stukje meevolgen, meelezen, meevoelen op welke manier dan ook.
Ooit zal het licht weer zo hard in mij schijnen, door welke klappen dan ook.
Welke beuk ik ook nog krijg, niets zal mij dan meer kapot kunnen maken.
Net zo krachtig en blij als ik op deze foto was, in 2023 tijdens mijn reis alleen naar Oostenrijk.
Ook die ga ik weer maken, zelfstandig en alleen, geheel op eigen kracht.
Pas als je hoop echt op is gegeven, ben je gestopt met leven.
Reactie plaatsen
Reacties